Kelebek

9.04.2017

 “Benim karanlığımda, benimle otur. Karanlığımdan korkma. ‘’Ben olmak ne demek’’ merak ediyorsan eğer, yalnızlığıma gel…”

 Benim hikâyem başkasına dokunduğu an, iyileşmeye başlıyorum. Bu yüzden hep diyorum ya amacım ‘’Milyonların kalbine dokunmak!’’ diye. Benim yaşadıklarımı yaşayan küçük tırtıllar korkmasınlar… Bu karanlık gidecek, yaralar kabuk bağlayacak. Kozanızdan çıkıp, özgürce uçacaksınız! Sadece zamana ihtiyacınız var.

 Bir bilge geçenlerde sordu bana ‘’Neden hep kelebek çiziyorsun?’’ Başlattım anlatmaya: Tırtıl kozadan çıkmayı başarırsa, kelebek olur. Ama bu o kadar kolay bir iş değil. Tırtılın çabalaması, kozasından kendi çabalarıyla çıkması gerekir. Eğer dışardan biri yardım ederse, tırtıl gerekli güce ulaşamaz ve kozadan çıksa bile ne yazık ki uçamaz… Bu yüzden dedim bu kadar çok seviyorum kelebek çizmeyi. Çünkü kendimi kozasından kendi gücüyle çıkan bir kelebeğe benzetiyorum.
‘’Bir kelebek aslında ölmüş bir çiçektir. Kaybettiği hayata bakabilmek için, yerin aksine doğru uçarak yükselir.’’

 Yazımın ilham kaynağı Suzi Amado'ya sonsuz teşekkürler.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Çalınmış Bir Hayat: Genie Wiley

Resim
Ne kadar şanssız olduğunuzu mu düşünüyorsunuz? Ne kadar kötü bir hayat yaşadığınızı? Buna tam anlamıyla karar vermeden önce Genie'nin hayat hikayesini okumaya var mısınız? İşte hiçbir suçu yokken, hayatı babası tarafından çalınan güzeller güzeli Genie'nin hikayesi: Genie Wiley Öyle bir hayat düşünün ki 13 yaşınıza kadar toplumdan izole olmuş bir şekilde yaşamışsınız, kapkaranlık bir odada küçük bir bebek yatağı ve lazımlıkla... Ne doğru düzgün birileriyle iletişime geçebiliyorsunuz, ne de dışarı çıkabiliyorsunuz. Ne zaman bir şeyler demeye kalksanız babanız tarafından* şiddete maruz kalıyorsunuz... Ne yürüyebiliyor, ne konuşabiliyorsunuz. Sevgiye, ilgiye ve bakıma aç bir şekilde 13 sene geçiriyorsunuz...
Devamı

Ayşe Teyze Anısına

''Ölüye mektup yazılır mı hiç?'' dedi. Oysa o benim için hala yaşıyordu. Ve hep yaşayacaktı. Bu yüzden hiç aldırış etmedim, yazmaya başladım ona bu mektubu. Sevgili Ayşe Teyze, Eminim ki bir daha asla senin gibi neşeli biriyle daha tanışamam. Sen eşsiz bir insansın. Bütün ömrüm, seni anmak ve özlemekle geçecek. Şimdi hayat sensiz çok boş. Mavişehir sensiz çok ıssız. Artık balkonda oturup, etrafındakilere gülücükler saçtığın o evin ışıkları yanmıyor. Vedalaştığımız günü hatırlıyorum. Bana ''kızım'' demiştin. Çok duygulanmıştım. Benim için basit bir kelime değildi çünkü bu. Biliyorum ki gittiğin yerde mutlusun, seni hep o güler yüzünle anacağım. Seni çok seviyorum. Sevgilerimle...
Devamı

HARİKULADE

( 03.04.2017)   Ağlıyordum, için için… Dertler başıma üşüşmüştü. Solgundum… Nasıl çıkacaktım bu işin içinden, nasıl kurtulacaktım? Karanlıktı. Eski küçük bir masanın üzerine oturmuş bir el arıyordum. Beni bu çukurdan kurtarsın diye. Hatta sevdiğim insanları hayal ediyordum. ‘’Gelecekler Dilayda, biri olmazsa diğeri.’’ Ama gelmiyorlardı işte. Onlara en çok ihtiyacım olduğu zamandı ama kimse yoktu. Sonra birden karanlık aydınlandı. ‘’Dilayda niye ağlıyorsun?’’ dedi. Başıma gelenleri bir çırpıda anlattım. Sevgi dolu yüreğiyle saçımı okşadı. Birden yüreğimin saf sevgiyle dolduğunu hissettim. Hala gözümden yaşlar akıyordu, başım önüme eğikti. Merhamet dolu, kadife sesiyle benimle konuşmaya çalışıyordu ama ben ağlamakla meşguldüm. Kafamı o çukurdan kaldırmıştım ki ‘’Çaresi olmayan şeyler için ağlanır.’’ dedi. ‘’Ağlama, sakın canını sıkma.’’ Öyle bir minnet duygusu oluşmuştu ki içimde ona karşı. İnsanlar onu nasıl üzmeye kıyardı diye düşünmekten kendimi alamıyordum… Sanki...
Devamı