Rachel'ın Değiştirdikleri

Onun hikayesi bana dokunduğu andan itibaren, benimle. Yazdıkları, çizdikleri, yüreğimde bir iz oldu.

Rachel Joy Scott

 Rachel güleryüzlü, yardımsever, iyi bir dost, iyi bir evlattı. Geleceğe dair çok güzel umutları vardı. En büyük dileği: Milyonların kalbine dokunmaktı. Sevgili Rachel bunu başardığından emin ol!
Bu eller Rachel Joy Scott'a ait ve bir gün
milyonların kalbine dokunacak.

 Rachel'ın hem yazmaya, hem de tiyatroya yeteneği vardı. Günlük tutardı ve okuduğu lisenin yani Columbine High School'un tiyatro oyunlarında rol alırdı. Anlayacağınız onun hayatı ışıl ışıl gidiyordu, ta ki o güne kadar...

20 Nisan 1999

 Sıradan denilebilecek bir gündü. Sıradan bir okul günü. Rachel hazırlandı, kardeşi ile okula gitti, derslere girdi. Ama içinde anlamlandıramadığı bir his vardı. Adını koyamadığı bir his. Saatler geçiyordu. Rachel öğle arasından önceki son dersin bitiminde beni çok etkileyen o çizimi yaptı. (Çizimin hikayesine daha sonra değineceğim.)

Öğle arası gelmişti. Rachel arkadaşı ile bahçeye indi. Çimenlerin üzerine oturup, sohbet etmeye başlamışlardı. Uzaktan ise onlar gözüktü, okulun öğrencilerinden: Dylan Klebold ve Eric Harris...

 Dylan'ın üzerinde WRATH (büyük öfke, kızgınlık, hiddet anlamlarına gelir) yazan, Eric'in üzerinde ise NATURAL SELECTION (Doğal seçilim) yazan t-shirtler vardı. Ellerinde ise silahlar... O silahları Rachel'a doğrulttular ve Dylan ile Eric'in ilk kurbanı 17 yaşındaki Rachel oldu.

Dylan ve Eric'i soruyorsanız (Rachel dahil) 13 kişiyi (bir tanesi öğretmen) hayattan koparıyorlar pek tabii yaralılar da var. En sonunda ise kütüphanede kendi kafalarına sıkıp intihar ediyorlar.

Biz tekrar dönelim Rachel'a.
Rachel'ın yokluğu herkesi derinden etkiliyor. Ama o milyonların kalbine dokunmayı başarıyor. Rachel's Challenge https://rachelschallenge.org/ adı altında onun için bir site kuruluyor. Güzel kalbinin izleri bizimle Rachel!

Bir çizimden bahsetmiştim. Hatırladınız mı? Sıra geldi onun hikayesine.


Ufak bir hatırlatma yapayım. Rachel bu çizimi olay günü yapıyor. Fark ettiniz mi? Gözlerden güle doğru 13 tane göz yaşı akıyor ve Columbine Lisesi'nde o gün hayatını kaybedenlerin sayısı da 13 (Dylan ve Eric hariç)

Sevgili Rachel senin hayalinin elinden sımsıkı tutuyorum.
İnanıyorum başaracağım. Sen benim kalbimden asla gitmeyecek bir izsin!

Biliyorum ki çok güzel bir yerdesin, orada buluşmak dileğiyle.

BENİM BİR TEORİM VAR. EĞER BİR İNSAN MERHAMETİNİ GÖSTERMENİN YOLUNU BULURSA, O ZAMAN AYNI ŞEKİLDE ZİNCİRLEME REAKSİYON BAŞLATABİLİR.
Rachel Joy Scott

NOT: Yardımları için Ezgi Özyakup'a teşekkür ederim.

Meraklısına, konuyu araştırabileceğiniz siteler:

http://racheljoyscott.org/
http://www.acolumbinesite.com/





Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Çalınmış Bir Hayat: Genie Wiley

Resim
Ne kadar şanssız olduğunuzu mu düşünüyorsunuz? Ne kadar kötü bir hayat yaşadığınızı? Buna tam anlamıyla karar vermeden önce Genie'nin hayat hikayesini okumaya var mısınız? İşte hiçbir suçu yokken, hayatı babası tarafından çalınan güzeller güzeli Genie'nin hikayesi: Genie Wiley Öyle bir hayat düşünün ki 13 yaşınıza kadar toplumdan izole olmuş bir şekilde yaşamışsınız, kapkaranlık bir odada küçük bir bebek yatağı ve lazımlıkla... Ne doğru düzgün birileriyle iletişime geçebiliyorsunuz, ne de dışarı çıkabiliyorsunuz. Ne zaman bir şeyler demeye kalksanız babanız tarafından* şiddete maruz kalıyorsunuz... Ne yürüyebiliyor, ne konuşabiliyorsunuz. Sevgiye, ilgiye ve bakıma aç bir şekilde 13 sene geçiriyorsunuz...
Devamı

Ayşe Teyze Anısına

''Ölüye mektup yazılır mı hiç?'' dedi. Oysa o benim için hala yaşıyordu. Ve hep yaşayacaktı. Bu yüzden hiç aldırış etmedim, yazmaya başladım ona bu mektubu. Sevgili Ayşe Teyze, Eminim ki bir daha asla senin gibi neşeli biriyle daha tanışamam. Sen eşsiz bir insansın. Bütün ömrüm, seni anmak ve özlemekle geçecek. Şimdi hayat sensiz çok boş. Mavişehir sensiz çok ıssız. Artık balkonda oturup, etrafındakilere gülücükler saçtığın o evin ışıkları yanmıyor. Vedalaştığımız günü hatırlıyorum. Bana ''kızım'' demiştin. Çok duygulanmıştım. Benim için basit bir kelime değildi çünkü bu. Biliyorum ki gittiğin yerde mutlusun, seni hep o güler yüzünle anacağım. Seni çok seviyorum. Sevgilerimle...
Devamı

HARİKULADE

( 03.04.2017)   Ağlıyordum, için için… Dertler başıma üşüşmüştü. Solgundum… Nasıl çıkacaktım bu işin içinden, nasıl kurtulacaktım? Karanlıktı. Eski küçük bir masanın üzerine oturmuş bir el arıyordum. Beni bu çukurdan kurtarsın diye. Hatta sevdiğim insanları hayal ediyordum. ‘’Gelecekler Dilayda, biri olmazsa diğeri.’’ Ama gelmiyorlardı işte. Onlara en çok ihtiyacım olduğu zamandı ama kimse yoktu. Sonra birden karanlık aydınlandı. ‘’Dilayda niye ağlıyorsun?’’ dedi. Başıma gelenleri bir çırpıda anlattım. Sevgi dolu yüreğiyle saçımı okşadı. Birden yüreğimin saf sevgiyle dolduğunu hissettim. Hala gözümden yaşlar akıyordu, başım önüme eğikti. Merhamet dolu, kadife sesiyle benimle konuşmaya çalışıyordu ama ben ağlamakla meşguldüm. Kafamı o çukurdan kaldırmıştım ki ‘’Çaresi olmayan şeyler için ağlanır.’’ dedi. ‘’Ağlama, sakın canını sıkma.’’ Öyle bir minnet duygusu oluşmuştu ki içimde ona karşı. İnsanlar onu nasıl üzmeye kıyardı diye düşünmekten kendimi alamıyordum… Sanki...
Devamı